Labrador retriever: charakter, zdrowie i opieka

Pochodzenie i wygląd

Wbrew nazwie korzenie rasy sięgają Nowej Fundlandii w Kanadzie. Tamtejsze psy pomagały rybakom wyciągać sieci i aportować zgubione liny. Niektóre trafiły do Anglii, gdzie myśliwi docenili ich umiejętność aportowania. To tam wyhodowano współczesnego labradora jako psa myśliwskiego.

Labradory to psy średniej lub dużej wielkości o krótkiej sierści. Umaszczenia zgodne ze wzorcem rasy to czarne, biszkoptowe i czekoladowe, zwane też wątrobianym. Według American Kennel Club samce mają około 22,5–24,5 cala w kłębie i ważą 65–80 funtów. Suki są nieco mniejsze: 21,5–23,5 cala i 55–70 funtów.

Charakter

Typowy labrador jest przyjazny, towarzyski i pełen temperamentu, z dużą dozą czułości dla całej rodziny. Wiele z nich jest silnie motywowanych jedzeniem i zabawkami, dlatego szkolenie oparte na nagrodach sprawdza się bardzo dobrze.

Ta przyjazność idzie w parze z energią. Młode labradory bywają hałaśliwe i rozbrykane, a bez prowadzenia mogą skakać na ludzi, ciągnąć na smyczy i gryźć rzeczy, których nie powinny. Bardzo pomagają wczesne szkolenie, stała rutyna i dużo rzeczy do gryzienia. Dobrym punktem wyjścia jest nasz poradnik Podstawowe komendy dla psa.

Labradory słyną też z zainteresowania jedzeniem. Naukowcy odkryli, że niektóre labradory mają zmianę w genie zwanym POMC, która wiąże się z silniejszą motywacją pokarmową i wyższą masą ciała. To powód, by trzymać przysmaki i jedzenie poza zasięgiem psa i rozsądnie korzystać z nagród jedzeniowych w szkoleniu.

Ruch i codzienna opieka

Labradory zostały wyhodowane do całodziennej pracy. Brytyjski Royal Kennel Club określa ich zapotrzebowanie na ruch na ponad dwie godziny dziennie dla dorosłego psa. Liczą się spacery, aportowanie, pływanie, gry węchowe i sesje szkoleniowe. Znudzony labrador, który ma za mało zajęć, często sam znajduje sobie zadania, takie jak kopanie, gryzienie i szczekanie. W przypadku rosnących szczeniąt zapytaj lekarza weterynarii, ile ruchu jest odpowiednie dla ich wieku.

Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale labradory linieją. Szczotkuj psa raz w tygodniu, a w okresach intensywnego linienia częściej. Regularnie sprawdzaj i czyść uszy, przycinaj pazury i szczotkuj zęby, jeśli pies na to pozwala.

Waga: największe codzienne zagrożenie

Nadwaga jest jednym z najczęstszych problemów u labradorów. W brytyjskim badaniu tysięcy labradorów przyjmowanych przez lekarzy weterynarii pierwszego kontaktu był to drugi najczęściej odnotowywany problem. Występowała częściej u wykastrowanych samców niż u niekastrowanych. Klasyczne badanie 48 labradorów karmionych od szczenięctwa normalną ilością karmy lub o 25 procent mniejszą wykazało, że szczuplejsze psy żyły dłużej, a objawy chorób przewlekłych pojawiały się u nich później.

Nadmierna waga dodatkowo obciąża stawy. Waż karmę na wadze lub odmierzaj ją porządną miarką, zamiast szacować na oko. Wliczaj przysmaki do dziennej porcji i wykorzystuj część posiłku do szkolenia. Żebra labradora powinny być łatwo wyczuwalne pod cienką warstwą tłuszczu, a talia widoczna z góry. Nasz poradnik o nadwadze u psów i kotów wyjaśnia, jak bezpiecznie pomóc psu schudnąć.

Problemy ze stawami

Labradory mają skłonność do dysplazji stawów biodrowych, dysplazji stawów łokciowych i zerwania więzadła krzyżowego przedniego w kolanie. Choroba zwyrodnieniowa stawów, czyli zapalenie stawów, była trzecim najczęściej odnotowywanym schorzeniem w brytyjskim badaniu. Objawy to sztywność po odpoczynku, kulawizna, chód przypominający kicanie królika, niechęć do wskakiwania do samochodu lub wchodzenia po schodach i zwalnianie na spacerach. Leczenie i codzienną opiekę omawia nasz poradnik o dysplazji stawów biodrowych u psów.

Odpowiedzialni hodowcy badają psy rodzicielskie pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych w ramach programów oceny RTG, więc przy wyborze szczeniaka poproś o pokazanie wyników.

Znaczenie może mieć też wiek kastracji. W dużym badaniu University of California, Davis choroby stawów dotyczyły około 6 procent niekastrowanych samców labradora i około 13 procent samców wykastrowanych przed ukończeniem sześciu miesięcy. W przypadku suk autorzy sugerowali odczekanie do ukończenia pierwszego roku życia. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o właściwym terminie dla twojego psa.

Uszy, oczy i choroby dziedziczne

Zapalenia uszu były najczęstszym problemem odnotowanym u labradorów w brytyjskim badaniu i dotyczyły mniej więcej co dziesiątego psa. Częściej występowały u labradorów czekoladowych. Potrząsanie głową, drapanie uszu, zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach lub wydzielina oznaczają konieczność wizyty u lekarza weterynarii. Więcej przeczytasz w naszym poradniku o zapaleniu ucha u psów.

Dla kilku chorób dziedzicznych istnieją testy DNA, a dobrzy hodowcy badają pod ich kątem swoje psy. Należą do nich:

• Postępujący zanik siatkówki, czyli powolna utrata wzroku
• Zapaść wywołana wysiłkiem, opisana poniżej
• Miopatia centronuklearna, czyli choroba mięśni
• Dysplazja szkieletowa, która wpływa na wzrost kończyn
• Dziedziczna parakeratoza nosa, która powoduje suchy, pokryty strupami nos

Zapaść wywołana wysiłkiem zwykle po raz pierwszy pojawia się u młodych, wysportowanych labradorów, często w wieku około roku. W trakcie intensywnego wysiłku lub po nim tylne łapy stają się słabe i wiotkie, a pies może upaść, pozostając przytomny. Większość psów szybko dochodzi do siebie po odpoczynku. Przerwij wysiłek przy pierwszych oznakach chwiania się i udaj się do lekarza weterynarii. Każda zapaść wymaga dokładnego zbadania, ponieważ inne choroby mogą wyglądać podobnie.

Długość życia

American Kennel Club podaje oczekiwaną długość życia 11–13 lat. W dużym brytyjskim badaniu mediana długości życia wynosiła 12 lat. Labradory czekoladowe miały w tym badaniu krótszą medianę długości życia, około 10,7 roku, niż labradory czarne i biszkoptowe, około 12,1 roku. Utrzymanie labradora w szczupłej sylwetce to jedna z najbardziej pomocnych rzeczy, jakie możesz zrobić dla jego długiego, aktywnego życia.

Kiedy udać się do lekarza weterynarii

Umów wizytę u lekarza weterynarii, jeśli zauważysz którekolwiek z poniższych.

• Kulawizna, sztywność lub niechęć do skakania, chodzenia lub wchodzenia po schodach
• Potrząsanie głową, drapanie uszu, nieprzyjemny zapach z uszu lub wydzielina
• Osłabienie lub zapaść w trakcie wysiłku lub po nim
• Stały przyrost masy ciała lub utrata masy ciała, której nie potrafisz wyjaśnić
• Wpadanie na przedmioty lub zmiany widzenia
• Swędząca, zaczerwieniona lub nieprzyjemnie pachnąca skóra
• Każdy nowy guzek lub zmiana w dotychczasowym

Labradory i mieszańce labradorów w schroniskach

Jeśli poznasz w schronisku psa opisanego jako mieszaniec labradora, pamiętaj, że takie określenie to często tylko przypuszczenie. W badaniu ponad 900 psów ze schronisk, u których wykonano test DNA, mniej niż 5 procent było rasowych. Pracownicy schronisk prawidłowo wskazali co najmniej jedną rasę u około dwóch trzecich psów, ale tylko u mniej więcej co dziesiątego, gdy próbowali wymienić więcej niż jedną rasę. Czarny, krótkowłosy pies z opadającymi uszami może mieć w sobie trochę labradora albo wcale. Nasz poradnik Jakiej rasy jest mój pies mieszaniec? Jak to sprawdzić wyjaśnia dlaczego.

Ważniejszy jest pies, który stoi przed tobą. Wielkość, energia i charakter dorosłego psa są już widoczne, a dobra organizacja ratunkowa powie ci, jak pies zachowuje się wobec ludzi, dzieci i innych zwierząt. Jeśli kochasz typ labradora, dorosły labrador lub mieszaniec labradora może być wspaniałym wyborem dla aktywnego domu. Kolejne kroki opisuje nasz poradnik Jak adoptować uratowanego psa.

Paw Squadron ratuje psy i koty wszelkich kształtów i rozmiarów. Po każdej akcji ratunkowej pierwsze przystanki to kontrola weterynaryjna i odrobaczanie. Niezależnie od tego, czy twój następny pies będzie labradorem, mieszańcem labradora, czy kimś zupełnie innym, regularna opieka weterynaryjna, szczupła sylwetka i codzienny ruch pomogą mu się dobrze rozwijać.

Przejrzyj więcej poradników o rasach i opiece w dziale PawPedia albo zobacz nasze psy szukające domu.