Dlaczego warto zaczipować zwierzę

Czym jest mikroczip, a czym nie jest

Mikroczip dla zwierząt to maleńki elektroniczny znacznik mniej więcej wielkości ziarenka ryżu, zamknięty w kapsułce zaprojektowanej tak, by mogła bezpiecznie pozostawać w organizmie. Nie ma baterii i sam z siebie nic nie robi. Gdy przesunie się nad nim czytnik, sygnał radiowy czytnika na chwilę zasila mikroczip, a ten odsyła unikalny numer identyfikacyjny.

Większość mikroczipów stosowanych w Europie spełnia międzynarodową normę znaną jako ISO 11784 i 11785 i zawiera 15-cyfrowy numer. Standardowe mikroczipy można odczytać czytnikami używanymi w lecznicach weterynaryjnych, schroniskach i na kontrolach granicznych na całym kontynencie. Jeśli twoje zwierzę ma starszy lub niestandardowy mikroczip, zapytaj lekarza weterynarii, czy da się go odczytać wszędzie, dokąd planujesz pojechać, ponieważ podczas podróży po UE trzeba by wtedy samodzielnie wozić ze sobą odpowiedni czytnik.

Mikroczip nie jest lokalizatorem GPS. Nie pokaże, gdzie jest twoje zwierzę, i nikt nie może namierzyć zwierzęcia za pomocą jego mikroczipa. Pomaga dopiero wtedy, gdy ktoś znajdzie zwierzę, zabierze je w miejsce, gdzie jest czytnik, i sprawdzi numer.

Mikroczip nie przechowuje też imienia, adresu ani numeru telefonu. Standardowy mikroczip zawiera wyłącznie swój numer. Twoje dane kontaktowe znajdują się w osobnej bazie danych rejestru powiązanej z tym numerem i to właśnie wpis w rejestrze sprawia, że zwierzę wraca do domu.

Jeśli chcesz śledzić położenie swojego zwierzęcia w czasie rzeczywistym, potrzebujesz osobnej obroży z GPS. Wielu opiekunów korzysta z obu rozwiązań: z obroży, by szybko znaleźć zwierzę, które się oddaliło, i z mikroczipa jako zabezpieczenia, które nie może spaść.

Jak wszczepia się mikroczip

Mikroczip wszczepia się pod skórę za pomocą igły, zwykle w okolicy karku lub między łopatkami, w zależności od lokalnej praktyki. Trwa to kilka sekund i przypomina rutynowe szczepienie, choć igła jest nieco większa. Większość zwierząt prawie nie reaguje i zwykle nie jest potrzebne znieczulenie.

Niektórzy opiekunowie decydują się na wszczepienie czipa, gdy zwierzę i tak jest w znieczuleniu podczas kastracji lub sterylizacji, co oszczędza mu nawet tego krótkiego ukłucia. Powikłania zdarzają się rzadko. Czasami w miejscu wszczepienia pojawia się niewielki obrzęk albo czip przesuwa się na niewielką odległość od miejsca, w którym go umieszczono. Dlatego lekarze weterynarii skanują całe ciało, jeśli nie mogą go od razu znaleźć.

Zarejestruj mikroczip i aktualizuj dane

Mikroczip bez rejestracji albo ze starym numerem telefonu jest prawie bezużyteczny. To jeden z najczęstszych powodów, dla których zaczipowane zwierzę mimo to nie wraca do domu: lekarz weterynarii lub schronisko skanuje czip, kontaktuje się z bazą danych, a zapisany w niej numer telefonu już nie działa. Naprawienie tego zajmuje kilka minut.

• Znajdź numer mikroczipa swojego zwierzęcia. Jest w dokumentacji weterynaryjnej, a jeśli twoje zwierzę ma paszport, także w paszporcie zwierzęcia.
• Zapytaj lekarza weterynarii, w której bazie danych zarejestrowano czip, albo skorzystaj z internetowej wyszukiwarki mikroczipów.
• Sprawdź, czy jako opiekun w bazie figurujesz ty i czy twój numer telefonu, adres e-mail i adres zamieszkania są aktualne.
• Dodaj drugą osobę do kontaktu, na przykład kogoś z rodziny lub znajomych, na wypadek gdyby nie udało się skontaktować z tobą.
• Aktualizuj wpis przy każdej przeprowadzce lub zmianie numeru telefonu.

Nie ma jednej bazy danych dla całej Europy. Każdy kraj ma własne bazy, a niektóre z nich są połączone wspólnymi sieciami wyszukiwania, dzięki czemu czip zarejestrowany w jednym kraju często można odnaleźć z innego. Jeśli przeprowadzasz się ze zwierzęciem za granicę, sprawdź, czy należy też zarejestrować czip w nowym kraju.

Gdy adoptujesz zwierzę, które ma już mikroczip, rejestracja musi zostać przepisana na ciebie. Zapytaj podczas adopcji, jak przebiega to przepisanie, i sprawdź po kilku tygodniach, czy rzeczywiście zostało dokonane. Jeśli przygotowujesz się na przyjęcie nowego psa, dopisz ten punkt do swojej listy przygotowań, aby nie umknął w całej tej ekscytacji.

Przepisy i podróże

W wielu krajach europejskich prawo wymaga obecnie czipowania psów, a w niektórych także kotów. Szczegóły różnią się w zależności od kraju, w tym wiek, do którego czip musi zostać wszczepiony, dlatego najlepiej zapytać o nie swojego lekarza weterynarii.

W podróży obowiązują surowsze zasady. Pies, kot lub fretka podróżujące między krajami UE muszą mieć mikroczip, ważne szczepienie przeciw wściekliźnie wykonane po wszczepieniu czipa oraz unijny paszport zwierzęcia. Kolejność ma znaczenie: szczepienie przeciw wściekliźnie wykonane przed wszczepieniem czipa nie jest uznawane na potrzeby podróży i zwierzę musi zostać zaszczepione ponownie.

Pierwsze szczepienie przeciw wściekliźnie można wykonać od 12. tygodnia życia, a po nim zwierzę musi odczekać 21 dni, zanim będzie mogło podróżować. Wjazd do UE z kraju spoza Unii może wymagać dodatkowych kroków, na przykład badania krwi potwierdzającego, że szczepionka zadziałała, w zależności od kraju. Przepisy od czasu do czasu się zmieniają, więc omów je z lekarzem weterynarii na kilka miesięcy przed każdą podróżą. Więcej szczegółów o schemacie szczepień i zasadach podróżowania znajdziesz w artykule o wściekliźnie u psów i kotów.

Każde zwierzę uratowane przez Paw Squadron otrzymuje mikroczip w ramach opieki weterynaryjnej, obok badania, leczenia i szczepień, a przed adopcją dostaje paszport zwierzęcia. Adopcje prowadzimy na terenie Europy, więc jeśli mieszkasz w innym kraju, napisz nam w zgłoszeniu adopcyjnym, gdzie mieszkasz, a wyjaśnimy, jak to wygląda w twoim przypadku.

Koty też potrzebują mikroczipa

Opiekunowie kotów niewychodzących często rezygnują z czipa, bo kot nigdy nie wychodzi na zewnątrz. Takie koty jednak potrafią się wydostać – przez otwarte okno, drzwi uchylone podczas przeprowadzki albo transporter, który nagle otworzy się w drodze do weterynarza. Przestraszony kot niewychodzący, który pierwszy raz znalazł się na zewnątrz, zwykle chowa się w pobliżu i siedzi cicho, a bez czipa osoba, która go znajdzie, nie ma jak się dowiedzieć, że ma on dom.

Obroże są u kotów mniej niezawodne niż u psów, ponieważ bezpieczna obroża dla kota jest zaprojektowana tak, aby rozpinała się, gdy o coś zaczepi. Ta funkcja chroni kota, ale oznacza też, że obroża i adresówka często się gubią. Mikroczip nie ma tej słabości, a do tego pozwala korzystać z kocich klapek i karmników z czytnikiem czipów, które otwierają się tylko dla twojego kota.

Jeśli znajdziesz zagubione zwierzę

Jeśli zwierzę, które wygląda na zagubione, jest spokojne i samo do ciebie podchodzi, każda lecznica weterynaryjna lub schronisko ze skanerem może w jednej chwili sprawdzić, czy ma czip. Gdy czip jest zarejestrowany, a dane są aktualne, z opiekunem często udaje się skontaktować jeszcze tego samego dnia.

Przestraszone lub ranne bezdomne zwierzę to inna sytuacja. Na naszej stronie FAQ wyjaśniamy, co zrobić, gdy znajdziesz zwierzę w potrzebie. W skrócie: nie próbuj łapać go samodzielnie i wyślij nam dokładną lokalizację. Jeśli jesteś poza regionem Bałkanów, zadzwoń też do lokalnych służb ds. zwierząt lub do całodobowej lecznicy weterynaryjnej.

Pięciominutowa kontrola na ten tydzień

Jeśli twoje zwierzę ma już czip, zrób w tym tygodniu jedną rzecz: sprawdź numer czipa, znajdź bazę danych, w której jest zarejestrowany, i upewnij się, że zapisany w niej numer telefonu to ten, pod którym naprawdę odbierasz. Jeśli twoje zwierzę nie ma czipa, poproś o jego wszczepienie podczas najbliższej wizyty u lekarza weterynarii albo zleć to przy okazji kastracji lub sterylizacji.

Podczas najbliższego corocznego badania poproś lekarza weterynarii, aby zeskanował też czip. Czipy bardzo rzadko się psują, ale szybkie skanowanie potwierdzi, że nadal da się go odczytać i że numer zgadza się z twoją dokumentacją. Zapisz numer czipa w telefonie obok aktualnego zdjęcia zwierzęcia, aby mieć jedno i drugie pod ręką, gdyby kiedykolwiek trzeba było zgłosić jego zaginięcie.