Pielęgnacja psów i kotów w domu: szczotkowanie, kąpiel i pazury

Szczotkowanie według rodzaju sierści

To ogólne wskazówki. Lekarz weterynarii lub groomer może zaproponować plan dopasowany do twojego zwierzęcia.

• Psy o krótkiej, gładkiej sierści wymagają szczotkowania mniej więcej raz w tygodniu gumową szczotką lub szczotką z włosiem.
• Psom o krótkiej, gęstej sierści również wystarcza cotygodniowe szczotkowanie pudlówką, która wyczesuje martwy włos.
• Psy o długiej lub jedwabistej sierści wymagają codziennego szczotkowania i czesania grzebieniem, aby sierść się nie plątała.
• Koty krótkowłose wymagają czesania grzebieniem lub szczotką mniej więcej raz w tygodniu.
• Koty długowłose wymagają szczotkowania codziennie lub co kilka dni.

Szczotkuj zgodnie z kierunkiem wzrostu włosa, krótkimi, delikatnymi ruchami. Pracuj partiami, aby szczotka docierała aż do skóry. Zwróć szczególną uwagę na brzuch, łapy oraz okolice za uszami i pod ogonem, gdzie często tworzą się kołtuny.

Niektóre rodzaje sierści wymagają czegoś więcej niż szczotkowania w domu. Rasy, którym sierść stale rośnie, takie jak pudle, wymagają regularnego strzyżenia, a wiele szorstkowłosych terierów poddaje się trymowaniu, aby usunąć martwy włos. Groomer może to zrobić i pokazać ci, jak dbać o sierść w domu.

Starsze koty często potrzebują więcej pomocy. Kot ze sztywnymi stawami lub bólem w jamie ustnej może mieć trudność z dosięgnięciem niektórych partii sierści. Jeśli kot, który dotąd dbał o swój wygląd, zaczyna wyglądać na skołtunionego lub zaniedbanego, wspomnij o tym lekarzowi weterynarii, ponieważ może to być oznaka bólu.

Rozczesywanie kołtunów

Małe splątania często można rozluźnić palcami, a następnie rozczesać pudlówką lub grzebieniem. Podczas pracy przytrzymuj włosy przy skórze, aby nie ciągnąć za skórę. Zacznij od zewnętrznego końca kołtuna i małymi krokami przesuwaj się w stronę skóry.

Unikaj wycinania kołtunów nożyczkami. Kołtuny znajdują się tuż przy skórze i łatwo ją przypadkiem przeciąć, zwłaszcza gdy zwierzę się poruszy. Gęste kołtuny przylegające płasko do skóry bezpieczniej jest usuwać elektryczną maszynką do strzyżenia przeznaczoną dla zwierząt. Jeśli nie czujesz się w tym pewnie, poproś o pomoc groomera lub lekarza weterynarii. U zwierzęcia z rozległymi kołtunami albo takiego, które bardzo boi się dotykania i przytrzymywania, lekarz weterynarii może zaproponować strzyżenie w sedacji. Sedację do zabiegów pielęgnacyjnych powinien podawać wyłącznie lekarz weterynarii.

Po usunięciu kołtuna sprawdź skórę. Jeśli skóra pod spodem jest zaczerwieniona, bolesna lub brzydko pachnie, pokaż ją lekarzowi weterynarii.

Kąpiel psów i kotów

Większość psów nie potrzebuje częstych kąpieli. Wielu psom wystarcza kąpiel raz na jeden do trzech miesięcy albo wtedy, gdy się ubrudzą lub zaczną brzydko pachnieć. Psy, które spędzają dużo czasu na zewnątrz, mogą potrzebować kąpieli częściej. Psy z chorobami skóry mogą wymagać kąpieli leczniczych według harmonogramu ustalonego przez lekarza weterynarii.

Używaj szamponu przeznaczonego dla psów. Szampon dla ludzi może wysuszać lub podrażniać skórę zwierzęcia. Przed kąpielą wyszczotkuj sierść i rozczesz wszystkie kołtuny. Używaj letniej wody i uważaj, aby woda i szampon nie dostały się do oczu, uszu i nosa. Spłukuj, aż woda będzie czysta, ponieważ resztki szamponu zatrzymują brud w sierści. Wytrzyj psa ręcznikiem, a jeśli używasz suszarki, ustaw niską temperaturę i cały czas nią poruszaj.

Większość kotów sama dba o czystość i rzadko potrzebuje kąpieli. Kąpiel może pomóc, jeśli kot wejdzie w coś lepkiego lub bardzo brudnego albo jeśli lekarz weterynarii zaleci ją z powodu problemu ze skórą. Najpierw przytnij pazury i wyszczotkuj sierść. Nalej do zlewu lub wanny kilka centymetrów letniej wody i użyj szamponu przeznaczonego dla kotów. Pilnuj, aby pyszczek i uszy pozostały suche, dobrze spłucz sierść i pozwól kotu wyschnąć w ciepłym pomieszczeniu bez przeciągów.

Jeśli sierść twojego zwierzęcia jest pokryta olejem, farbą lub substancją chemiczną, zadzwoń do lekarza weterynarii, zanim zaczniesz ją zmywać. Zwierzęta, a zwłaszcza koty, mogą połknąć szkodliwe substancje podczas wylizywania sierści.

Bezpieczne przycinanie pazurów

Zbyt długie pazury mogą rozsuwać palce, pogarszać przyczepność i z czasem nadmiernie obciążać łapy i ścięgna. Pazury psa zwykle wymagają przycięcia, gdy podczas chodzenia dotykają podłoża lub prawie go dotykają. U wielu psów oznacza to przycinanie co trzy do czterech tygodni, zależnie od tego, jak są aktywne. Pazury kotów zwykle wymagają przycinania co dwa do trzech tygodni. Starsze koty mniej drapią, więc ich pazury mogą stać się grube i długie, zaczepiać o dywany i uszkadzać łapy.

Wewnątrz każdego pazura znajduje się rdzeń, czyli żywa część z naczyniami krwionośnymi i nerwami. Przecięcie go boli i powoduje krwawienie z pazura. W jasnych pazurach rdzeń widać jako różowy obszar. W ciemnych pazurach nie jest widoczny, dlatego odcinaj po jednym cienkim plasterku i po każdym cięciu oglądaj ścięty koniec. Przestań, gdy na ściętym końcu pojawi się kredowobiały pierścień. Lekarz weterynarii lub groomer pokaże ci, gdzie przestać u twojego zwierzęcia.

• Używaj obcinacza przeznaczonego dla zwierząt albo szlifierki do pazurów, jeśli twoje zwierzę lepiej ją akceptuje.
• Delikatnie przytrzymaj łapę. U kotów lekko naciśnij opuszkę palca, aby wysunąć pazur.
• Przycinaj tylko końcówkę, przed miejscem, w którym pazur zaczyna zakrzywiać się w dół.
• Pamiętaj też o wilczych pazurach po wewnętrznej stronie łapy.
• Miej pod ręką proszek tamujący krwawienie na wypadek, gdyby pazur zaczął krwawić.
• Jeśli twoje zwierzę się zdenerwuje, przerwij po kilku pazurach i dokończ innego dnia.

Regularne przycinanie sprawia, że rdzeń się cofa, dzięki czemu z czasem można utrzymywać pazury krótsze. Jeśli jednak przetniesz rdzeń, zachowaj spokój, przyłóż proszek tamujący krwawienie do końcówki pazura i delikatnie uciskaj. Zadzwoń do lekarza weterynarii, jeśli krwawienie nie ustaje albo pazur jest pęknięty, naderwany lub wyrwany.

Kontrola zdrowia podczas pielęgnacji

Pielęgnacja to dobra okazja, aby dokładnie obejrzeć zwierzę. Rozgarnij sierść i sprawdź, czy nie ma pcheł, ciemnych drobinek pchlich odchodów, kleszczy, guzków, strupów i ran. Gęsty grzebień do wyczesywania pcheł ułatwia ich znalezienie. Zajrzyj pod ogon, czy nie ma tam zaschniętego kału i małych członów przypominających ziarenka ryżu, które mogą świadczyć o tasiemcach. Zwierzęta zwykle zarażają się tym tasiemcem, połykając zakażone pchły. Sprawdź przestrzenie między palcami i opuszki, czy nie ma skaleczeń lub wbitych albo przyklejonych zanieczyszczeń.

Zajrzyj do uszu, ale nie wkładaj do przewodu słuchowego patyczków higienicznych ani niczego innego. Zaczerwienione, swędzące lub brzydko pachnące uszy, wydzielina albo częste potrząsanie głową lub drapanie się to powody, by przed jakimkolwiek czyszczeniem pójść do lekarza weterynarii. Zaschniętą wydzielinę z kącików oczu delikatnie usuwaj miękką, wilgotną ściereczką.

Przybory do pielęgnacji mogą przenosić niektóre zakażenia skóry z jednego zwierzęcia na drugie. Grzybica, czyli grzybicze zakażenie skóry powodujące łyse, łuszczące się lub pokryte strupami placki, przenosi się na ludzi i inne zwierzęta przez bezpośredni kontakt oraz przez przedmioty, takie jak szczotki. Jeśli zauważysz takie placki, trzymaj przybory tego zwierzęcia osobno, myj ręce po każdym kontakcie z nim i zapytaj lekarza weterynarii. Pchły również łatwo przechodzą między zwierzętami w tym samym domu.

Kiedy zadzwonić do lekarza weterynarii

Skontaktuj się z lekarzem weterynarii tego samego dnia, jeśli pazur nie przestaje krwawić lub jest naderwany, jeśli doszło do skaleczenia nożyczkami lub obcinaczem albo jeśli pazur wrósł w opuszkę łapy. Wkrótce umów się na wizytę, jeśli uszy są zaczerwienione lub brzydko pachną, pod kołtunami są rany, pojawiły się łyse lub łuszczące się placki albo nowe guzki lub jeśli kot przestał sam się pielęgnować. Warto też powiedzieć lekarzowi weterynarii o częstym zwracaniu kłaczków lub powtarzających się wymiotach u kota.

Pielęgnacja świeżo adoptowanego zwierzęcia

W Paw Squadron pierwsze przystanki po każdej akcji ratunkowej to lekarz weterynarii i kąpiel. Każde zwierzę jest badane, odrobaczane i przechodzi zabieg przeciw pchłom i innym pasożytom. Przed adopcją każde zwierzę jest też szczepione i otrzymuje mikroczip. Mimo to nowe zwierzę może nie być przyzwyczajone do szczotkowania, kąpieli ani przytrzymywania łap.

Zanim przeprowadzisz pełną pielęgnację, daj nowemu zwierzęciu czas na adaptację w nowym domu. Zacznij od krótkich sesji delikatnego dotykania grzbietu i łopatek, potem przejdź do łap i uszu, nagradzając zwierzę smakołykami i spokojną pochwałą. Przerwij, zanim zwierzę się zestresuje, i stopniowo wydłużaj sesje przez kolejne dni lub tygodnie. Jeśli zwierzę reaguje strachem lub wydaje się, że coś je boli, poproś o pomoc lekarza weterynarii lub profesjonalnego groomera. Trzymaj się planu profilaktyki przeciwpasożytniczej zaleconego przez lekarza weterynarii i przy każdej pielęgnacji sprawdzaj, czy nie ma pcheł i kleszczy.

Więcej praktycznych poradników znajdziesz w dziale PawPedia, a jeśli masz pytania dotyczące adopcji, zajrzyj do naszego FAQ.