Maine Coon: wielkość, charakter, pielęgnacja i zdrowie

Skąd pochodzi rasa

Maine Coon to rasa amerykańska wywodząca się z Nowej Anglii. Według Cat Fanciers' Association (CFA) jej historia jest udokumentowana od lat 1850. i uważa się, że pochodzi ona od krótkowłosych kotów, które przypłynęły na statkach z pierwszymi osadnikami. Brązowy pręgowany Maine Coon o imieniu Cosey został wybrany najlepszym kotem na jednej z pierwszych amerykańskich wystaw kotów w 1895 roku. Rasa uzyskała status championatu w CFA w 1976 roku i od dawna jest jedną z najpopularniejszych ras rasowych kotów.

Wielkość i wzrost

CFA opisuje Maine Coona jako największą z rasowych ras kotów. Dojrzewa on też powoli i osiągnięcie pełnej wielkości może zająć mu nawet trzy lata. Kocury są zwykle wyraźnie większe od kotek. CFA zauważa, że dojrzały kocur ważący około 9 kg (20 funtów) lub więcej nie jest niczym niezwykłym, a kotki są zwykle mniejsze. Wiele zdrowych Maine Coonów waży znacznie mniej.

Ponieważ wzrost jest powolny, młody Maine Coon może przez długi czas wyglądać na długonogiego i szczupłego. To normalne. Większy nie znaczy lepszy dla zdrowia kota. Badanie obejmujące 5038 rasowych Maine Coonów, poddawanych badaniom RTG przez 20 lat, wykazało, że dysplazja stawu biodrowego była tym cięższa, im większa była masa ciała. Autorzy doszli do wniosku, że hodowla w kierunku bardzo dużego ciała sprzyja także selekcji problemów ze stawami biodrowymi.

Charakter

Maine Coony są zwykle opisywane jako przyjazne, towarzyskie i pogodne. CFA nazywa je lojalnymi i inteligentnymi i podaje, że zwykle dobrze dogadują się z dziećmi i innymi zwierzętami. Są dość niezależne, a mimo to wiele z nich domaga się uwagi, gdy ich ludzie są w domu. Zamiast wybierać jedną ulubioną osobę, wiele z nich spędza czas z każdym członkiem rodziny. Niektóre lubią wodę, a rasa nie słynie ze szczególnej gadatliwości.

Każdy kot jest jednak indywidualnością. Wczesna socjalizacja, wcześniejsze doświadczenia i zdrowie kształtują osobowość w takim samym stopniu jak rasa. Jeśli spokojny kot staje się zrzędliwy, wycofany lub mniej aktywny, częstą przyczyną jest ból i warto udać się do lekarza weterynarii.

Pielęgnacja sierści

Sierść jest gęsta i kudłata. Jest krótsza na łopatkach, a dłuższa na bokach, brzuchu i tylnych kończynach, i kończy się długim, puszystym ogonem.

• Czesz kota grzebieniem dwa–trzy razy w tygodniu, za każdym razem przez około pięć–dziesięć minut. Ogranicza to linienie, kule włosowe i kołtuny.
• Zwracaj szczególną uwagę na brzuch, pachy, okolice za uszami i długą sierść na tylnych kończynach.
• Sprawdzaj sierść pod ogonem, gdzie w długich włosach może zatrzymywać się kał.
• Nie próbuj wycinać mocnego kołtuna nożyczkami tuż przy skórze. Skóra kota jest cienka i łatwo ją przeciąć, więc poproś o pomoc lekarza weterynarii lub groomera.

Większość Maine Coonów nie potrzebuje regularnych kąpieli, choć okazjonalna kąpiel nie zaszkodzi. Pazury, zęby i uszy wymagają takiej samej rutynowej pielęgnacji jak u każdego innego kota. Nasz poradnik o pielęgnacji psów i kotów w domu krok po kroku omawia szczotkowanie, kąpiel i przycinanie pazurów.

Karmienie

Koty są bezwzględnymi mięsożercami, co oznacza, że potrzebują składników odżywczych występujących wyłącznie w produktach pochodzenia zwierzęcego. Najprostszym wyborem jest gotowa karma oznaczona jako pełnoporcjowa i zbilansowana. Sprawdź na etykiecie, dla jakiego etapu życia jest przeznaczona. Maine Coony rosną dłużej niż większość kotów, więc zapytaj lekarza weterynarii, kiedy kocię powinno przejść na karmę dla dorosłych kotów.

Wielkość porcji powinna zależeć od sylwetki kota, a nie od jego rasy. Zapytaj lekarza weterynarii, jaka masa ciała jest prawidłowa dla twojego kota. Przysmaki nie powinny przekraczać 10–15 procent dziennych kalorii. Otyłość jest najczęstszym problemem żywieniowym u kotów i zwiększa ryzyko zapalenia stawów i cukrzycy. W przypadku rasy podatnej na problemy ze stawami biodrowymi szczupła sylwetka to jedna z najcenniejszych rzeczy, jakie możesz kotu zapewnić.

Świeża, czysta woda powinna być dostępna przez cały czas. Surowe mięso może przenosić pasożyty, takie jak Toxoplasma, a wiele kotów źle trawi mleko, więc lepiej unikać obu. Wielkość porcji i harmonogram karmienia opisujemy w artykule Jak karmić kota.

Choroba serca (HCM)

Kardiomiopatia przerostowa, czyli HCM, to częsta choroba serca u kotów. Ściany mięśnia sercowego się pogrubiają, przez co serce pompuje krew mniej wydajnie. Cornell Feline Health Center wymienia Maine Coona wśród ras, u których HCM występuje częściej.

Wiele kotów z HCM przez długi czas nie wykazuje żadnych objawów. Gdy objawy się pojawią, mogą obejmować szybki lub utrudniony oddech, oddychanie z otwartym pyskiem i zmęczenie. Są one spowodowane gromadzeniem się płynu w płucach. U niektórych kotów powstaje skrzeplina, która blokuje przepływ krwi do tylnych kończyn. Powoduje to nagły ból oraz osłabienie lub porażenie tylnych kończyn i jest stanem nagłym. Opisujemy go w artykule Zakrzep siodłowy u kotów.

U Maine Coonów zmiana w genie MYBPC3, znana jako mutacja A31P, jest powiązana z HCM. Test DNA może wykazać, czy kot nie ma żadnej kopii, ma jedną czy dwie kopie tej mutacji. Koty z dwiema kopiami wydają się bardziej zagrożone niż koty z jedną, ale związek nie jest całkowity. Prawidłowy wynik również nie wyklucza HCM, ponieważ uważa się, że istnieją inne przyczyny genetyczne. Głównym badaniem w kierunku samej choroby jest badanie ultrasonograficzne serca, czyli echokardiografia. Objawy, diagnostykę i opiekę opisujemy w artykule Kardiomiopatia przerostowa u kotów.

Dysplazja stawu biodrowego

Dysplazja stawu biodrowego oznacza, że staw biodrowy kształtuje się nieprawidłowo i jest zbyt luźny. Z czasem prowadzi to do zużycia i zapalenia stawu. Schorzenie jest lepiej znane u psów, ale u Maine Coonów występuje często. W badaniu 5038 przebadanych Maine Coonów 37 procent miało na zdjęciach RTG jakiś stopień dysplazji stawu biodrowego. Kocury i kotki chorowały równie często, a nasilenie zwiększało się z wiekiem i masą ciała.

Koty dobrze ukrywają ból stawów i wiele chorych kotów nigdy nie kuleje. Zamiast tego możesz zauważyć, że kot mniej skacze, porusza się ostrożniej, unika schodów lub waha się przed kucnięciem w kuwecie. Lekarz weterynarii może zbadać stawy biodrowe i wykonać zdjęcia RTG. Leczenie zwykle koncentruje się na kontroli masy ciała, łagodnej aktywności i lekach przeciwbólowych przepisanych przez lekarza weterynarii. Operację stosuje się u niewielkiej liczby kotów. Nigdy nie podawaj ludzkich leków przeciwbólowych, ponieważ wiele z nich jest niebezpiecznych dla kotów.

Hodowcy mogą badać swoje koty hodowlane za pomocą RTG stawów biodrowych. W dużym badaniu eliminowanie dysplazji stawu biodrowego z hodowli zmniejszyło jej nasilenie w kolejnych pokoleniach.

Rdzeniowy zanik mięśni (SMA)

Rdzeniowy zanik mięśni to dziedziczna choroba komórek nerwowych rdzenia kręgowego, które sterują mięśniami. U Maine Coonów jest związana z delecją obejmującą gen o nazwie LIX1. Dziedziczy się recesywnie, więc kocię choruje tylko wtedy, gdy odziedziczy wadliwy gen od obojga rodziców. Sami rodzice są zdrowymi nosicielami.

Objawy pojawiają się w wieku około trzech–czterech miesięcy. U kociąt rozwija się osłabienie tylnych kończyn, delikatne drżenie i chwiejny chód, a skakanie sprawia im trudność. Chore kocięta nie odczuwają bólu. Po szybszej utracie siły na początku choroba zwykle zwalnia lub się stabilizuje, a wiele chorych kotów przez lata żyje komfortowo jako koty domowe. Test DNA pozwala wykryć zarówno koty chore, jak i nosicieli, dzięki czemu hodowcy mogą uniknąć rodzenia się chorych kociąt.

Zakup, adopcja i badania zdrowotne

Jeśli kupujesz rasowe kocię, poproś hodowcę o wyniki testów DNA w kierunku HCM i SMA, wyniki RTG stawów biodrowych rodziców i ewentualne badania echokardiograficzne serca. Odpowiedzialny hodowca chętnie je pokaże i będzie oczekiwał, że kocię wkrótce po przybyciu do domu trafi do twojego lekarza weterynarii. Nasz poradnik o opiece nad nowym kocięciem omawia pierwsze tygodnie w domu.

Wiele dużych, puszystych kotów w schroniskach i organizacjach ratujących zwierzęta wygląda jak Maine Coony. Niektóre mogą nimi być, a wiele to mieszańce o nieznanym pochodzeniu. Sam wygląd nie pozwala ustalić rasy kota. Tak naprawdę liczy się zdrowie i charakter kota.

Czy Maine Coon jest dla ciebie?

• Miejsce dla dużego kota, w tym duża kuweta, stabilny drapak, który się nie przewróci, i solidne drzewka dla kota
• Czas na czesanie kilka razy w tygodniu
• Codzienna zabawa i towarzystwo, ponieważ rasa jest towarzyska i aktywna
• Budżet na dobrą karmę i opiekę weterynaryjną, w tym badania serca lub stawów biodrowych, jeśli zaleci je lekarz weterynarii

Kiedy udać się do lekarza weterynarii

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii, a poza godzinami pracy przychodni – z kliniką całodobową, jeśli kot wykazuje którykolwiek z tych objawów.

• Szybki, utrudniony oddech lub oddychanie z otwartym pyskiem w spoczynku
• Nagły ból, osłabienie lub porażenie tylnych kończyn
• Zapaść lub omdlenie

Umów zwykłą wizytę, jeśli zauważysz, że kot mniej skacze, jest sztywny lub niechętnie korzysta ze schodów, albo jeśli młode kocię jest osłabione i ma chwiejny chód. Utrata masy ciała, słaby apetyt, zmiana zachowania i kołtuny tuż przy skórze również są powodem do wizyty. Coroczne badanie pozwala lekarzowi weterynarii osłuchać serce, sprawdzić stawy i zważyć kota. Nasz poradnik o zabieraniu kota do lekarza weterynarii pomaga sprawić, by te wizyty były spokojniejsze.

Niezależnie od rodowodu wiele kotów w schroniskach i organizacjach ratujących zwierzęta czeka na dom, w tym duże, długowłose koty bardzo podobne do Maine Coonów. Spotkanie z kotem powie ci więcej, niż kiedykolwiek powie jego rasa.

Więcej poradników o pielęgnacji i zdrowiu kotów znajdziesz w PawPedia. Odpowiedzi na pytania o adopcję od nas znajdziesz w naszym FAQ.